VOOROORDELEN!

We hebben allemaal mensen die ons niet mogen, ik ook. Dat vind ik jammer.
Ik zou het veel fijner vinden als iedereen mij graag mocht. Maar dat schijnt niet te kunnen.
Als mensen me niet mogen en ik weet niet waaróm zij zo denken, dan vind ik dat een beetje verdrietig. Het liefste zou ik dat wat hen dwars zit met hen willen uitpraten. Dat kan natuurlijk niet altijd en misschien moet ik me wel neerleggen bij de gedachte dat mensen nu eenmaal hun vooroordelen hebben. Ik ook.

Er fietste vaak een dame langs ons huis met een stapel boeken achter op de fiets. Ik had iets tegen dat mens. Wát wist ik niet, maar steeds als zij weer met die boeken voorbij fietste, kreeg ik zoiets van: "Heb je haar ook weer met die boeken".

Op een dag kwam ik haar tegen in de supermarkt. Zij stond vlak naast mij en ik zei meteen: "Waar gaat U toch altijd met die boeken naar toe?".
"Ik?", zei ze vrolijk. "Ik heb 's middags toch niets te doen en dan ga ik wat voorlezen bij twee blinde mensen".
"Wat goed!", zei ik, en ik schaamde me een beetje.


Uit: "Verhalen uit mijn leven", van Toon Hermans.